Έχουμε χαρακτηρίσει το στρουνθοκάμηλο από τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του την οποία όλοι καταδικάζουμε τουλάχιστο ως λάθος.Αυτό δηλαδή απλώς πιστεύουμε και λέμε στα λόγια, αλλά τι κάνουμε πραγματικά όμως? Εκεί τα πράγματα αλλάζουν και ξαφνικά η λογική μας καταπιέζεται από το συμφέρον μας. Γιατί όταν είσαι άνθρωπος και βλέπεις στρουνθοκάμηλους να χώνουν τη μούρη τους στο χώμα γελάς, όταν όμως είσαι στρουνθοκάμηλος και όλοι γύρω σου είναι και αυτοί στρουθοκάμηλοι, τότε αν ξαφνικά σηκώσεις το κεφάλι σου από το χώμα, κοιτάξεις γύρω σού και πεις στους άλλους τι βλέπεις, τότε οι άλλοι είναι που θα γελάσουν...και η επόμενη κίνησή σου είναι φυσικά σαν κοινωνικό ζώον που είσαι να ξαναβάλεις το κεφάλι μέσα γρήγορα ψηθιρίζοντας: τι μαλακίες κάνω? ρεζίλι έγινα! ποιος μου τα είπε αυτά? στρουνθοκαμηλισμός και μαλακίες! ουφ! ηρεμία ξανά...όλα καλά. Και αυτό είναι συμφέρον? Ναι είναι το συμφέρον όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας για τον εαυτό του όχι μόνο ως άτομο αλλά και ως κοινωνικό ον. Γιατί σαν κοινωνικός στρουνθοκάμηλος (και εφ'όσον έχεις αποδεχτεί ότι όλοι οι γύρω σου είναι και θα παραμείνουν στρουνθοκάμηλοι) αυτό που σε συμφέρει να κάνεις δεν είναι π.χ. να φωνάζεις "Ε! ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ! ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ!!" προκαλώντας τον εξευτελισμό σου στα μάτια των άλλων και τον στιγματισμό σου ως "διαφορετικός" μέσα στην κοινωνία των στρουνθοκαμήλων, (το αν πιθανόν θα μπορούσες πιθανόν να σώσεις τη ζωή σου τρέχοντας μακριά περνάει από το μυαλό σου αλλά δεν το κάνεις γιατί 1.Φοβάσαι να μήνεις μόνος, 2.Δεν θες να εγκαταλείψεις την κοινωνία σου και 3.Ελπίζεις ότι εάν βάλεις το κεφάλι μέσα ξανά όλα θα φτιάξουν -ως συνήθως) αλλά να βάλεις το κεφάλι μέσα όπως όλοι οι άλλοι (τι, όλοι οι άλλοι είναι βλάκες δηλαδή?) να ξεχάσεις ότι το εβγαλες και ότι σου πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο, και να είσαι ένας "κανονικός" κοινωνικός στρουνθοκάμηλος ζωντανός ή και νεκρός, πάντως κανονικός και όχι μόνος. "Καλύτερα να πεθάνουμε όλοι μαζί, παρά να είμαι ο μόνος που θα ζήσει. Καλύτερα να πάθουμε καρκίνο όλοι μαζί παρά να είμαι ο μόνος που δεν θα πάθει. Καλύτερα υποφέρουμε όλοι μαζί παρά να είμαι ο μόνος που δεν θα υποφέρει. Καλύτερα όλοι μαζί τα χειρότερα παρά μόνος μου τα καλύτερα. Δεν το αντέχω Δεν είμαι ήρωας, ένας απλός άνθρωπος είμαι, άσε με τώρα έχω και δουλειές..." Ετσι λοιπόν πιστεύω πως όλοι όσοι δεν έχουν απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στο "άτομο" της ευφυίας που λέγεται λογική λίγο πολύ σκέφτονται. Εάν όμως είσαι λογικός και πιστέυεις ότι είναι καλό όλοι να γίνουν, τότε αρχίζεις και προσπαθείς γι αυτό(εάν δε βαριέσαι). Οι επιπτώσεις του κοινωνικού στρουνθοκαμηλισμού φυσικά εκ'των υστέρων αποδεικνύονται πάντα καταστροφικοί. Έχοντας δώσει μια γενική περιγραφή του τι εννοώ λέγοντας κοινωνικός στρουνθοκαμιλισμός θα γίνω πιο συγκεκριμένος και θα περιγράψω μια μορφή του, όσων αφορά την κατανάλωση κρέατος από τον άνθρωπο το οποίο προέρχεται από εκτρεφόμενα προς σφαγή ζώα.(ναι το κρέας κάποτε ήταν ζώο..) Η προφανής αυτή περίπτωση στρουνθοκαμηλισμού "κάνει μπαμ" και ταυτόχρονα (σχεδόν) κανείς δεν ασχολείται. Αυτό άλλωστε είναι και ο ορισμός του στρουνθοκαμηλισμού. Όλοι θέλουν να ξεχάσουν, να μην ξέρουν ότι το κρέας που τρώνε καθημερινά κάποτε ζούσε, είχε σάρκα και οστά μυαλό, αισθήματα, πονούσε, γεννήθηκε, μεγάλωσε ήθελε να ζευγαρώσει πιθανόν γέννησε, θήλαξε, ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΌ και φυσικά τελικά σφάχτηκε για να γίνει τροφή. Γιατί? Γιατί μας αρέσει το κρέας, αλλά πολλοί δεν αντέχουν να είχαν γνωρίσει το ζώο το οποίο τρώνε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το ζώο δεν υπήρξε δεν γεννήθηκε, δεν σφάχτηκε για να το φάει αυτός. Κλασική περίπτωση στρουνθοκαμηλισμού. Και βέβαια είναι πολύ λογικό αυτό να συμβαίνει αφού όλοι ξέρουμε πως ο άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει πραγματικά ένα ζώο (όπως συμβαίνει με τα κατοικίδια) και να πονέσει πραγματικά για το θάνατό του πόσο μάλλον όταν η αιτία για αυτόν (το θάνατο) είναι η πείνα του. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν μας αρέσει. Θέλουμε τετράγωνες μπουκιές κρέατος το οποίο δεν θέλουμε καν να ξέρουμε πως έζησε. Κάποιος θα πει: ε και? κακό είναι αυτό? Φυσικά η απάντηση είναι θετική. Υπάρχουν τρεις πλευρές. Η πρώτη είναι η επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου από αυτή την κατανάλωση "προϊόντος-κρέατος", η δεύτερη είναι η ηθική πλευρά της ζωής των ίδιων των ζώων με την "δημιουργία" τους από τον άνθρωπο αλλά και την συμπεριφορά προς αυτά ως προϊόντα, εκμεταλευόμενοι την αδυναμία τους να αντιδράσουν και η τρίτη πλευρά των επιπτώσεων αφορά την απομόνωση του ανθρώπου από το περιβάλλον του και την πραγματικότητα, τη γνώση του από τι αποτελείται, από τι δημιουργήθηκε το σώμα του. Αρχίζοντας με το πρώτο, είναι γνωστές ήδη διάφορες αρνητικές επιπτώσεις από την υπερβολική κατανάλωση κρέατος όπως παχυσαρκία, καρκίνος και πολλές άλλες αρρώστιες τις οποίες δεν θυμάμαι. Επίσης συγκεκριμένα προβλήματα με την κατανάλωση "προϊόντος-κρέατος" έχουν γίνει τελευταία γνωστά όπως "τρελές αγελάδες" διοξίνες κλπ. Τελευταία γίνονται έρευνες για την επίπτωση στην ποιότητα του κρέατος της ποιότητας ζωής των ζώων από τα οποία παρήχθηκε το "προϊόν". Η επίπτωση αυτή νομίζω είναι προφανής δεδομένου του ότι τα ζώα έχουν αισθήματα, και της γνώσης της επίπτωσης των δικών μας συναισθημάτων στην υγεία μας... Όσων αφορά τώρα την ηθική πλευρά του θέματος τα πράγματα είναι τραγικά. Αηδία. Κόλαση. Σαδισμός. Παράνοια. Γεννήθηκες για να σε φάμε, τελείωνε τώρα μεγάλωνε για να σε σφάξουμε. Πέθανες. Κυβάκια. Νόστιμο! Και τα μικρά σου το ίδιο, άιντε φάτε... Βρωμάνε πολύ αυτά τα ζώα. Είναι βώμικα αλλά ευτυχώς το σφαγείο είναι μακρια και έχει τοίχους από τους οποίους δεν βλέπουμε μέσα, και το κυριότερο, δεν γνωρίσαμε ποτέ το ζώο. Γιατί δεν πάμε ένα παιδί στο σφαγείο? Γιατί είναι ακατάλληλο? Είναι κακό αυτό που γίνεται? Μπα... Πως θα ήταν εάν κοίταζες στα μάτια μια αγελάδα ενώ τη σφάζουν για να τη φας εσύ ο ίδιος? Μήπως θα έβλεπες εφιάλτες? Γιατί? Ο λόγος που θα έχεις εφιάλτες δεν είναι γιατί θα φας την αγελάδα.Είναι γιατί εξ'αιτίας σου αυτή η αγελάδα γεννήθηκε, υπέφερε για μια ζωή δεν την αγάπησε και δεν τη χάιδεψε ποτέ κανείς και τώρα σου τα λέει όλα αυτά με ένα βλέμα την ώρα που πεθαίνει (αν δεν πιστεύεις ότι το κάνει δοκίμασέ το αν θες...). Γιατί εάν αυτή την αγελάδα την είχες μεγαλώσει την είχες αγαπήσει, της είχες δώσει ελευθερία, είχε ΖΗΣΕΙ και ερχόταν η στιγμή να τη σκοτώσεις για να φας το κρέας της, τότε θα μπορούσες να την κοιτάξεις στα μάτια ενώ τη σφάζεις (και ίσως να σου χαμογελούσε) να λυπηθείς γι' αυτήν και να φας το κρεας της για να ζησεις, σεβόμενος καθε μπουκιά, τη θρεπτική αξία της και τη νοστιμιά που σου πρόσφερε. Ετσι μονο θα μπορεις να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου, ξέροντας από τι δημιουργήθηκες, ότι δεν έχεις καταναλώσει ζώα που γεννήθηκαν και υπέφεραν γι αυτό το σκοπό. Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να τρώει ζώα. Αλλά και να τα σέβεται. Ο τρόπος για να τα σέβεται είναι να ζει μαζί τους, να λυπαται για το θάνατό τους και να τα θυμάται. Ετσι άλλωστε γινόταν πάντα. Οι κυνηγοί π.χ. πάντα τα θυμούνται τα θυράματά τους και πάντα λυπούνται για το θάνατό τους, γιατί ζουν με τα ζώα έντονες στιγμές, τα σέβονται γιατί γνωρίζουν τον τρόπο ζωής τους και τα θαυμάζουν, τέλος βοιώνουν το θάνατό τους, και δεν έχουν τύψεις εφ'όσον σκότωσαν ένα ελεύθερο ζώο για να τραφούν. Ετσι κατ'επέκταση σέβονται και το κρέας τους. Απλά το κυνηγούν και το σκοτώνουν. Αυτός είναι ο φυσικός τρόπος. Δεν το τυρανούν για μια ζωή εξευτελίζοντάς το ως "μη-μοναδικό προϊόν". Δυστυχώς βέβαια είμαστε τόσο πολλοί, που αν όλοι κυνηγούσαμε άγρια ζώα, αυτά δεν θα έφταναν. Το τι σημαίνει αυτό, ας το κρίνει ο καθένας μόνος του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου