Σημείωση Λάμδαταυ: Το παρόν κείμενο είναι μετάφραση της συνέντευξης του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου από την Barbara Van Haute του millstonenews.com στις 17 Δεκ. 2012. ---------------------------------- Σημείωση Barbara Van Haute: Από όλα τα κράτη τα οποία υποφέρουν από την παρούσα οικονομική ύφεση, η Ελλάδα έχει υποστεί τις πιο σκληρές συνέπειες. Τα οικονομικά προβλήματα των τελευταίων 5 ετών στην χώρα είναι μεγαλύτερης διάρκειας και βαθύτερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα του αναπτυσσόμενου κόσμου. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα έχει διασχίσει μία καταστροφική χρεοκοπία, άγνωστη για τις υπόλοιπες χώρες του δυτικού κόσμου. Το επίπεδο ζωής έχει μειωθεί δραστικά: η ανεργία έφτασε στο 26%, το χρέος ως προς το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) είναι πάνω από το 180%, ο "φορολογικός γκρεμός" της χώρας οδηγεί σε μια επικείμενη χρεοκοπία, οι κοινωνικές δαπάνες και άλλα "δίχτυα ασφαλείας" έχουν κατακρεουργηθεί, ενώ οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις στρέφονται τόσο εναντίον των μέτρων μείωσης χρέους αλλά και των χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Σε απάντηση η ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έδωσαν δάνεια ύψους 240 δισ. ευρώ, κάποιες ελαφρύνσεις του χρέους και παράταση στους χρόνους αποπληρωμής, με αντάλλαγμα την επιβολή σκληρής νομοθεσίας λιτότητας και οικονομικής αναδιάρθρωσης. Τον τελευταίο μήνα, η ΕΕ υπέγραψε μία περαιτέρω συμφωνία με μικτά οφέλη και ζήτηση αποτελεσμάτων, για την αντιμετώπιση της κρίσης. Όπως τοποθετείται και στην παρακάτω ανάλυση, "Αυτή η συμφωνία δίνει πολύ λίγο "δωρεάν" χρήμα στην κυβέρνηση για δαπάνες. Ο κύριος όγκος του πακέτου, δίνει επιπλέον επανακεφαλαιοποίηση στις τράπεζες, επαναπληρωμή καθυστερημένων πληρωμών και παλαιού χρέους και μία επαναγορά χρέους από ιδιώτες. Αυτά αφήνουν ένα μικρό μέρος του ποσού, αρκετό μόνο για κάποιες διακριτικές φορολογικές ελαφρύνσεις για τους επόμενους λίγους μήνες. Όπως και πριν, η Ελλάδα θα εξαρτάται σημαντικά από την πώληση κυβερνητικού χρέους στις Ελληνικές τράπεζες για να αυτοχρηματοδοτηθεί, πρακτική η οποία πραγματοποιείται λόγω της παροχής ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΚ). Αυτός είναι ένας νέος ορισμός της ανακύκλωσης, στην οποία η νομισματική εξουσία, είναι ο απόλυτος πάροχος χρηματοδότησης, για τη εξυπηρέτηση των επίσημων δανείων." [Ιστοσελίδα Council on Foreign Relations, 27 Νοέ. 2012: Greece Gets Its Deal] Οι αιτίες της κρίσης και οι επιλογές για μακροπρόθεσμες λύσεις έχουν συζητηθεί έντονα. Βαρύνει το πρόβλημα (και η λύση) κυρίως τις Ελληνικές κυβερνήσεις, την Ευρωπαϊκή ένωση ή ένα συνδυασμό και των δύο; Για πάρω μία γεύση από "μέσα", για το παρόν και το μέλλον της Ελληνικής αυτής τραγωδίας, πήρα συνέντευξη από τον Έλληνα πρέσβη Λεωνίδα Χρυσανθόπουλο. Ο πρέσβης Χρυσανθόπουλος και εγώ γίναμε φίλοι κατά την διάρκεια 2000-2004, κατά την οποία ο ίδιος ήταν πρέσβης στον Καναδά. Παρακάτω ακολουθεί μία σειρά από ερωτήσεις και απαντήσεις οι οποίες έγιναν με ηλεμηνύματα. Όπως ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ο πρέσβης δεν προσπαθεί να αποφύγει τις ερωτήσεις και δίνει ειλικρινείς απαντήσεις. ---------------------------------- ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιες νομίζεις πως είναι οι αιτίες της Ελληνικής κρίσης χρέους; Η συμβατική οικονομική ανάλυση βρίσκει τις ρίζες του προβλήματος στις σπατάλες, υπερβολικό δανεισμό, υπερβολικό χρέος ως προς το ΑΕΠ, φοροδιαφυγή και μία ανεύθυνη πολιτική κουλτούρα παροχών και υπερβολικών προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής. Πρόσφατα, η "διεθνής διαφάνεια" τοποθέτησε την Ελλάδα στην κορυφή της λίστας των ευρωπαϊκών χωρών με την μεγαλύτερη διαφθορά στον δημόσιο τομέα και πάνω από αρκετές τριτοκοσμικές χώρες. Σε τι βαθμό είναι αυτή η κριτική έγκυρη; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Όταν η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΕ το 1981, είχε μία ακμάζουσα βιομηχανία, γεωργία, τουρισμό και υπηρεσίες. Σταδιακά η Ελλάδα υποχρεώθηκε να επαναδομήσει την αγροτική της παραγωγή και να μειώσει το ποσοστό του πληθυσμού που ασχολείται με την γεωργία απ' το 7% στο 3%. Υποχρεωθήκαμε επίσης να μειώσουμε την παραγωγή ελαιολάδου, καθώς υπήρχε πλεόνασμα στην Ευρώπη τότε. Η εισροή Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων επίσης μείωσε την παραγωγή. Καθ' ότι υπήρχε και μία υπερπαραγωγή σιδήρου εκείνα τα χρόνια, η Ελλάδα υποχρεώθηκε σταδιακά να κλείσει την βιομηχανία σιδήρου και έτσι στο τέλος έμεινε μόνο με τον τουρισμό. Ταυτόχρονα, οι Έλληνες ήθελαν να έχουν όλα τα πολυτελή αγαθά, ωραία αμάξια, σπίτια και άλλα καταναλωτικά αγαθά. Και οι τράπεζες τους έδιναν δάνεια χωρίς να ελέγχουν την χρηματοδοτική ικανότητα του καθενός για την αποπληρωμή των δανείων. Πολλά Ευρωπαϊκά προγράμματα άρχισαν να βοηθούν τους Έλληνες να αυξήσουν το επίπεδο ζωής τους και ταυτόχρονα τις βιομηχανοποιημένες χώρες της Ευρώπης να πουλάνε τα προϊόντα τους στην Ελλάδα. Και οι Έλληνες συνέχιζαν να καταναλώνουν. Η νέα τάση προς την παγκοσμιοποίηση συνέβαλε περαιτέρω σε αυτό το φαινόμενο. Εντωμεταξύ η ΕΕ δημιούργησε ένα κοινό νόμισμα, το ευρώ, ένα νόμισμα το οποίο το 60% των Ελλήνων και το 90% των Γερμανών δεν ήθελε. Η Ευρωζώνη έγινε ένα σύνολο από αγορές και έθνη κάτω από μία κοινή δομή, τα οποία διέφεραν πάρα πολύ μεταξύ τους. Τα εισοδήματα, οι μισθοί, οι φόροι και οι κοινωνικές δομές διέφεραν μεταξύ των κρατών. Όλα τα μέλη της Ευρωζώνης υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιούν το ευρώ, αλλά χωρίς την δυνατότητα της ρύθμισης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας τους μέσω της υποτίμησης του νομίσματος. Φυσικά, υπήρχαν κανόνες οι οποίοι έπρεπε να ακολουθηθούν. Σύμφωνα με τη συμφωνία του Μάαστριχτ, οι χώρες της Ευρωζώνης δεν θα μπορούσαν να έχουν τον λόγο Χρέος/ΑΕΠ πάνω από 60%. Όμως η συμφωνία είχε ήδη παραβιαστεί: η Ιταλία είχε 105,8% η Ελλάδα 97,6% το Βέλγιο 89,6 η Γαλλία 68% η Πορτογαλία 66,4% και η Γερμανία 65,9%. Η ερώτηση η οποία προκύπτεί είναι γιατί οι τότε πολιτικοί της ΕΕ δημιούργησαν το ευρώ γνωρίζοντας εκ' των προτέρων πως 6 χώρες παραβίαζαν ήδη τους κανόνες; Τελικά η συμφωνία της Λισσαβόνας -την οποία λίγοι πολιτικοί της ΕΕ έχουν διαβάσει- έδωσε την εξουσία για τις αποφάσεις πάνω σε αυτά τα θέματα στις Βρυξέλλες. Και μετά το όλο σύστημα απέτυχε. Είναι το σφάλμα της Ελληνικής κυβέρνησης; Όχι μόνο. Φυσικά όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις διαχειρίστηκαν την οικονομία με ένα καταστροφικό τρόπο τοποθετώντας φίλους σε διαχειριστικές θέσεις, σπαταλώντας χρήματα, αλλά και συμμετέχοντας σε διεφθαρμένες πρακτικές. Αλλά τι γίνεται με τους πολιτικούς της ΕΕ; Νοιάζονται μόνο για την προώθηση των προσωπικών τους ενδιαφερόντων χωρίς κανένα όραμα για το μέλλον της Ευρώπης. Γιατί εάν είχαν ένα όραμα, η Γαλλία δεν θα υποχρέωνε μία χώρα στα όρια της χρεοκοπίας, να αγοράσει φρεγάτες αξίας δισεκατομμύριων ευρώ, στην αρχή των προγραμμάτων λιτότητας το 2010. Ούτε η Γερμανία θα ασκούσε πιέσεις στην Αθήνα για την αγορά αεροπλάνων και υποβρυχίων. Αντίθετα, θα έπρεπε να απαγορεύεται σε μέλη της Ευρωζώνης να πουλάνε στρατιωτικό εξοπλισμό σε άλλα μέλη τα οποία κινδυνεύουν με χρεοκοπία. Τα οποία μας αναδεικνύουν το εξής: Η Ελλάδα ξοδεύει περίπου το 4% του ΑΕΠ από το 1974 σε εξοπλιστικά και το μεγαλύτερο μέρος τον αγορών έγινε από τη Γερμανία, με ένα ετήσιο κόστος 300 εκ. ευρώ και συνολικό κόστος τη τελευταία πενταετία 2.6 δισ. ευρώ. Και δεν είναι σωστό για τους πολίτες της Ελλάδας να υποστηρίζουν τους Γερμανούς εργαζόμενους της αμυντικής βιομηχανίας. Οι εφαρμογές των μέτρων λιτότητας της ΕΕ έχουν τραγικές συνέπειες στις ζωές των μέσων Ελλήνων. Για πρώτη φορά μετά την Γερμανική κατοχή του 1941, βλέπουμε γραμμές αναμονής συσσιτίων στην Αθήνα. Για πρώτη φορά βλέπουμε Έλληνες πολίτες να ψάχνουν στους κάδους σκουπιδιών για φαγητό. Υπάρχουν, για πρώτη φορά 25.000 άστεγοι στην Αθήνα. Ο κόσμος περιόρισε την κατανάλωση στο ελάχιστο απαραίτητο για να επιβιώσει. Ο πληθυσμός υποφέρει και οι αυτοκτονίες έφτασαν τις 2000 ανά έτος σε σχέση με τις 200-300 στην περίοδο πριν την κρίση. Ο κόσμος αντεπεξέρχεται δημιουργώντας λαχανόκηπους στα μπαλκόνια και καταφεύγοντας στις ανταλλαγές, ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Αγροτικοί συνεταιρισμοί δημιουργούνται οι οποίοι φέρνουν τα προϊόντα κατευθείαν στην αγορά σε χαμηλό κόστος, γιατί αποφεύγουν τους μεσάζοντες. ΕΡΩΤΗΣΗ: Πολλοί παρατηρητές επίσης πιστεύουν πως η κρίση επιδεινώθηκε από πολιτικές πρακτικές στην Ελλάδα: πρωθυπουργοί στρουθοκαμηλίζουν για να αποφύγουν σκληρές αποφάσεις, κυβερνήσεις ισχνής πλειοψηφίας, καταστροφικά κινήματα διαμαρτυρίας, ανάπτυξη των ακραίων στοιχείων, κλπ. Πως αξιολογείς το σύγχρονο κράτος της Ελληνικής δημοκρατίας και την ικανότητα των πολιτικών κομμάτων να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον το οποίο μπορεί να προωθήσει λύσεις ή να δημιουργήσει εμπόδια; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πιστεύω πως η κρίση επιδεινώθηκε από τα λανθασμένα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από την επονομαζόμενη τρόικα (ΔΝΤ+ΕΕ+ΕΚΤ) και την έλλειψη κουράγιου από τις Ελληνικές κυβερνήσεις να τους αντισταθούν ή να διαπραγματευτούν. Το ΔΝΤ παραδέχθηκε δημόσια πως έγιναν λάθη. Πολλοί Έλληνες υποφέρουν εξ' αιτίας αυτών των λαθών. Το ΔΝΤ πρόσφατα παραδέχθηκε πως δεν ανέμενε τόσο μεγάλη ύφεση. Αλλά τα λάθη πρέπει να πληρώνονται. Είναι ντροπή η Ελληνική κυβέρνηση να μην υπολογίσει το κόστος και τις ζημιές αυτών των λαθών στη χώρα και να λέει πως θα μειωθούν από το επονομαζόμενο και ως χρέος. Η δημοκρατία δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα. Τα μέτρα λιτότητας τα οποία υιοθετήθηκαν πρόσφατα, είναι αντισυνταγματικά σύμφωνα με τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας. Ένας βουλευτής και πρώην υπουργός είπε ατάραχος στην τηλεόραση πως τα μέτρα είναι αντισυνταγματικά αλλά πρέπει να τα ψηφίσει. Με αυτή τη δήλωση αθέτησε βάναυσα τον όρκο που έδωσε να προστατεύει το σύνταγμα. Η Ελληνική κυβέρνηση πρόσφατα έκανε μία συμφωνία με την διάδοχο εταιρία της Blackwater για την πρόσληψη μισθοφόρων για την προστασία της βουλής. Καμία βουλή όμως σε μία δημοκρατία δεν χρειάζεται προστασία. Οδηγίες έχουν δοθεί στα ΜΜΕ για το τι μπορεί να ειπωθεί και τι όχι. Οι δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν συμμορφώνονται, παρενοχλούνται από κυβερνητικούς πράκτορες ή συλλαμβάνονται. Ακόμη ένας δημοσιογράφος απολύθηκε από την κρατική τηλεόραση επειδή έδειξε τον πρωθυπουργό να αποδοκιμάζεται στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Και στην ΕΕ, δεν τους καίγεται καρφάκι για την δημοκρατία στην Ελλάδα, όπως πχ σε άλλες χώρες σαν την Τουρκία. ΕΡΩΤΗΣΗ: Ο ρόλος της Γερμανίας, της ΕΚΤ και άλλων ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων έχει δεχθεί έντονες κριτικές στην Ελλάδα. Δεδομένων των δανείων (bail-outs) που υποσχέθηκαν και δόθηκαν, ποια νομίζεις πως είναι μία δίκαιη κριτική για την επιπλέον ευθύνη της υπόλοιπης Ευρώπης ως προς την βοήθεια της Ελλάδας για την ελάφρυνση από το χρέος της; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα δάνεια είναι λεφτά που δίνονται στους δανειστές της χώρας. Τίποτε δεν πηγαίνει στη χώρα ή στους Έλληνες. Το θέμα πρέπει να αντιμετωπίζεται από την ΕΕ περισσότερο σαν μία απόπειρα να σωθεί η ΕΕ παρά η Ελλάδα. Γιατί αν καταρρεύσει η Ελλάδα, πιθανόν θα ακολουθήσει το φαινόμενο του ντόμινο και στις υπόλοιπες χώρες της νότιας Ευρώπης. Κοστίζει λιγότερο στην ΕΕ να μηδενίσει σήμερα το χρέος της Ελλάδας παρά να συνεχίσει τα δάνεια βοήθειας. Αυτό θα επέτρεπε στην Ελλάδα να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη και όχι στις ατέλειωτες δόσεις των δάνειων. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε το επιτόκιο 4% με το οποίο μας δόθηκε το πρώτο δάνειο βοήθειας. Αυτό ονομάζεται τοκογλυφία. Ευτυχώς αυτό στη συνέχεια διορθώθηκε. ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι η λεπτομέρειες και τα ποσά της τελευταίας συμφωνίας με την ΕΚΤ/ΔΝΤ ρεαλιστικά, με την έννοια του να αφήνουν την εγχώρια οικονομία της Ελλάδας να σταθεροποιηθεί και να αναπτυχθεί; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι, είναι η συνέχεια των ίδιων λαθών. Αυτά τα μέτρα όπως και τα προηγούμενα εντείνουν την ύφεση και στερούν από τον πληθυσμό οποιαδήποτε καταναλωτική ικανότητα, μέσω της άδικης και βαριάς φορολόγησης. Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς κατανάλωση. Η νέα συμφωνία δίνει προτεραιότητα στην προστασία των δανειστών της χώρας. ΕΡΩΤΗΣΗ: Η ΤΤΕ πιστεύει πως η Ελληνική οικονομία θα ανακτήσει εάν όλοι οι όροι των ΕΚΤ/ΔΝΤ εφαρμοστούν από την ελληνική κυβέρνηση. Πιστεύεις πως η κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει πλήρως τους όρους χωρίς περαιτέρω αρνητικές επιπτώσεις στον κόσμο της Ελλάδας; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ΤΤΕ κάνει λάθος. Έχει κάνει τέτοιες προβλέψεις και στο παρελθόν. Ο υπουργός οικονομικών έλεγε πέρυσι, πως το 2012 η Ελλάδα θα αρχίσει να αναπτύσσεται. Ο σημερινός πρωθυπουργός είπε εχθές πως η ανάπτυξη θα έρθει στο τέλος του 2013. Δηλαδή βασικά λένε στον κόσμο ανόητα πράγματα κι γι αυτό έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Τα αποτελέσματα των μέτρων που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα ήταν καταστροφικά. Η ανεργία από το 16% το 2010 έφτασε το 26% σήμερα, σαν αποτέλεσμα των μέτρων. Η συνοχή της κοινωνίας δοκιμάζεται. Η εγκληματικότητα αυξήθηκε, κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής να περπατήσει στους δρόμους της Αθήνας πλέον, οι άνθρωποι ζητάνε δάνεια για να πληρώσουν τους φόρους τους. Η υπομονή των ανθρώπων βρίσκεται στα όριά της. Παρ' όλα αυτά θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως όλοι οι Έλληνες θα έκαναν κάθε θυσία αν ήξεραν πως τα μέτρα θα ήταν αποτελεσματικά και η χώρα θα ξεπεράσει την κρίση χρέους. Αλλά δυστυχώς αυτό δεν ισχύει. Εάν ο στόχος όλων αυτών είναι η μείωση του ΑΕΠ στο 120% από το 190% το 2020, τι θα συμβεί μετέπειτα; Τα μέτρα λιτότητας θα συνεχισθούν να επιβάλλονται. Και οι πολίτες της Ελλάδας δεν είναι διατεθειμένοι να χαραμίσουν το υπόλοιπο της ζωής τους σε αυτές τις συνθήκες. ΕΡΩΤΗΣΗ: Οι υπουργοί οικονομικών του ΔΝΤ και της ΕΕ παραδέχθηκαν ότι πλήρης διαγραφή του Ελληνικού χρέους πιθανόν να χρειασθεί κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον. Συμφωνείς με αυτή την πρόταση ή είναι πιθανόν να πρέπει να ληφθεί υπ'όψιν μία ολική διαγραφή χρέους στο άμεσο μέλλον, εάν η οικονομία πρόκειται να σταθεροποιηθεί και να αναπτυχθεί στα αμέσως επόμενα χρόνια. Άλλοι αναλυτές υποστηρίζουν πως μία ολική διαγραφή χρέους θα ήταν καταστροφική, μία οικονομική καταστροφή για τους δανειστές. Πως θα μπορούσε να υπάρξει μία κατάσταση στην οποία τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της ΕΕ και οι κρατικοί δανειστές να είχαν όφελος από μία τέτοια περίπτωση; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όπως δήλωσα και πριν, η μοναδική λύση για την Ευρώπη και για την Ελλάδα είναι η ολική διαγραφή του χρέους, τώρα. Αυτό θα είναι οικονομικότερο για την ΕΕ μιας και μία τέτοια κίνηση θα σώσει και την ευρωζώνη. Εφόσον η Ελλάδα έχει απαλλαχθεί από το χρέος, μπορεί να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη της χώρας με επενδύσεις και αύξηση της κατανάλωσης. Εάν δεν διαγραφεί το χρέος τώρα, η Ελλάδα θα πτωχεύσει (default) και αν αυτό συμβεί, τότε πιθανότατα θα δημιουργηθεί ένα ντόμινο το οποίο θα παρασύρει τη Πορτογαλία, Ισπανία και γιατί όχι και την Ιταλία. Εάν λοιπόν η Ελλάδα καταρρεύσει, αυτό θα κοστίσει χρήματα, πολλά χρήματα στην ΕΕ. Αλλά εάν δεν καταρρεύσει, η ΕΕ πρέπει να δώσει πολλές ακόμη βοήθειες για να κρατήσει την Ελλάδα στην επιφάνεια. Θα είναι δύσκολο, φυσικά. Αλλά η καρδιά μου δεν ματώνει για τους δανειστές, μιας και ποτέ δεν θα μείνουν άστεγοι ή άποροι. Οι κοινωνικές συνέπειες θα είναι πολύ μικρότερες εάν οι δανειστές χάσουν λεφτά παρά ο κόσμος. Αυτά είναι απλά επιχειρήματα και δεν χρειάζεται μεγάλη σοφία για να τα βρεις. Κάποιος χρειάζεται βέβαια θάρρος για να τα εφαρμόσει. Κάτι το οποίο λείπει από σημερινούς πολιτικούς της ΕΕ. ΕΡΩΤΗΣΗ: Κάποιοι παρατηρητές πιστεύουν πως η εγκατάλειψη του ευρώ θα ήταν καταστροφική ακόμα και υπό τις παρούσες συνθήκες. Άλλοι υποστηρίζουν πως είναι απαραίτητο, γιατί η χρεοκοπία (default) και οι στερήσεις είναι αναπόφευκτες με το ευρώ. Τι πιστεύεις πως θα ήταν οι συνέπειες για την Ελλάδα αν η χώρα εγκατέλειπε το ευρώ και γυρνούσε στη δραχμή; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι δραματική. Εάν συνεχίσουμε την πορεία της λιτότητας θα καταλήξουμε σε καταστροφή. Εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε το ευρώ και γυρνούσε στη δραχμή, η κατάσταση θα ήταν δύσκολη αλλά θα μπορούσε να αντεπεξέλθει ευκολότερα. Εάν γυρίσουμε στη δραχμή, αυτό θα πρέπει να γίνει σταδιακά για ένα διάστημα ενός χρόνου και με τα δύο νομίσματα σε κυκλοφορία, όπως κάναμε με το ευρώ. Αλλά με ένα εθνικό νόμισμα η Ελλάδα θα έχει την δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμα και να κάνει την οικονομία της πιο ανταγωνιστική με αυτό τον τρόπο. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η δραχμή δούλεψε αποτελεσματικά. ΕΡΩΤΗΣΗ: Εάν βλέπαμε την κρίση σαν διαρκείας και δομική (παρ' όλα τα δάνεια βοηθείας και τα κυβερνητικά προγράμματα) υπάρχουν δομικές κοινωνικο-οικονομικές αλλαγές τις οποίες μπορεί η Ελλάδα να εφαρμόσει -αποκέντρωση, να δοθεί έμφαση στο εμπόρευμα αντί στο ρευστό, ανάπτυξη συνεταιρισμών κλπ- σαν υποκατάστατα της λιτότητας; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φυσικά και υπάρχουν. Για παράδειγμα για να γίνουν οι επενδύσεις στην Ελλάδα πιο αποτελεσματικές, η τρόικα πρότεινε μία δραστική μείωση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Αντί γι αυτό η καλύτερη λύση θα ήταν η κυβέρνηση να απλοποιήσει τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που χρειάζονται έτσι ώστε να πάρεις άδεια επένδυσης, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος. Αλλά αυτή δεν είναι μία δομική αλλαγή. Καλύτερη χρήση των νέων τεχνολογιών και λιγότερη παρέμβαση του κράτους στην οικονομία θα βοηθούσε επίσης. Η αναδόμηση του κρατικού μηχανισμού είναι επίση πολύ σημμαντικό, αλλά δεν μπορεί να γίνει σε μία μέρα. Πρέπει να γίνει σταδιακά και πρέπει να είναι σχεδιασμένη σωστά. Αυτά είναι μόνο μερικά μικρά παραδείγματα. ΕΡΩΤΗΣΗ: Τελικά είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος ως προς το τι θα γίνει στην Ελλάδα τα επόμενα 5 χρόνια; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εάν η κατάσταση συνεχίσει όπως είναι σήμερα, τότε είμαι απαισιόδοξος. Θα είναι δύσκολο να αποφευγθεί μία κοινωνική έκρηξη και πιθανόν και εμφύλιος πόλεμος κάτω από αυτές τις συνθήκες. Εάν η κατάσταση αλλάξει και το χρέος διαγραφεί, είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο, θα είμαι αισιόδοξος. Παρ'όλα αυτά μιας και εμείς οι Έλληνες υπάρχουμε πολύ περισσότερο χρόνο από τους ευρωπαίους συμμάχους μας, πιστεύω πως θα επιβιώσουμε και αυτή τη σφαγή. Αλλά, δεν μπορείς να σώσεις μία χώρα καταστρέφοντάς την. ---------------------------------- Ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος είναι ένας Έλληνας διπλωμάτης καριέρας. Το 1977 ήταν ένα νεαρό μέλος της επιτροπής που διαπραγματεύτηκε την ένταξη της Ελλάδας την ΕΕ. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του, επίσης βοήθησε στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ελληνικών και Τουρκικών κοινωτήτων στην Κύπρο. Υπηρέτησε σε στενή επαφή με τον Γενικό Γραμματέα του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών. Το 1993 έγινε ο πρώτος Έλληνας πρέσβης στη νεο-ανεξέρτητη Αρμενία όπου επίσης ανιπροσώπευσε την ποεδρία της ΕΕ. Υπηρέτησε στις πρεσβείες του Τορόντο και του Πεκίνου, όπως και επίσης στις επιχειρήσεις της χώρας του στην ΕΕ στις Βρυξέλες και στη Ηνωμένα Έθνη στην Νέα Υόρκη. Υπηρέτησε σαν γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη και σαν πρέσβης στην Πολωνία και στον Καναδά. Από το 2006 έως το 2012 υπηρέτησε σαν γραματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Μαύρης Θάλασσας (BSEC) με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Στα γραπτά του περιλαμβάνονται σχολιασμοί σε διάφορες Ελληνικές και διεθνείς εφημερίδες. Έχει επίσης εκδόσει δημοσιεύσεις σχετικά με την εισβολή του 1974 στη Κύπρο και την ανοικοδόμηση της Αρμενίας. H Barbara Haute είναι μία πρόσφατος κάτοικος του Almonte και έχει ένα υπόβαθρο σε πολιτικές αναλύσεις. Έχει κάνει έργο στις πολιτικές επιστήμες και στις διεθνής σχέσεις και τώρα είναι ερευνητικός συνεργάτης για το "κέντρο σπουδών ασφαλείας και άμυνας" στο πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα. Η Barbara έχει επίσης δουλέψει με την επιτροπή συνδιάσκεψης του Καναδά και διάφορους εθνικούς οργανισμούς γηγενών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου